BLOG
Kobiety i mężczyźni – pradżnia i upaja

Fragment książki "Gorący oddech dakini":

Gorąco i siła energii kobiecej mogą wywołać reakcje emocjonalne zdolne rozpętać chaos. Może to być jednak pożyteczne w trudnych do rozwiązania sytuacjach. Na przykład kiedy biurokratyczne zachowania zaczynają dominować albo kiedy upór w rozumowaniu i zachowaniu uniemożliwia rozwój sytuacji. Emocjonalny wybuch może wtedy skruszyć ten ciężki mur. Finezja kobiecej intuicji jest w stanie dostrzec niesprawiedliwość, subtelność uczuć, dynamikę relacji międzyludzkich i ukryte znaczenia. Kiedy w otoczeniu brakuje równowagi i pojawiają się błędy, kobiety dzięki swej wrażliwości i przenikliwości potrafią je rozpoznać i opanować. Ta wrażliwość emocjonalna może też okazać się bardzo ciepła, może stanowić źródło współczucia oraz troski o innych.

Siedem wersów wadżry

Guru Rinpocze (Padmasambhawa, Guru Pema; ok. 730-810) – wielki mahasiddha urodzony w królestwie Oddijana, które znajdowało się na terenie obecnego Pakistanu. W VIII wieku przeniósł pełen przekaz buddyzmu do Tybetu i Bhutanu, a zwłaszcza nauki wadżrajany. Nauki te stanowią obecnie fundament szkoły njingma buddyzmu tybetańskiego. Wspólnie ze swoją partnerką Jeszie Tosgjal zebrał i ukrył dla przyszłych pokoleń liczne nauki, znane jako termy. Więcej informacji na Wikipedii.

Poniższą modlitwę do Padmasambhawy można posłuchać w wersji śpiewanej przez Namkhaia Norbu Rinpocze na You Tube.

Cztery demony

Najgorszym demonem jest nasze lgnięcie do iluzji ego,
poprzez które pojawiają się ostatecznie wszelkie cierpienia.
Odcięcie tego lgnięcia jest celem praktyki czie,
stąd jej nazwa oznacza „odcinanie”.
~ Maczig Labdryn

Maczig Labdryn
(1055-1149) była, obok Jeszie Tsogjal, najsłynniejszą kobietą w Tybecie praktykującą wadżrajanę, ją samą zresztą uważano za inkarnację Jeszie Tsogjal, a jej głównego mistrza Padampę Sangdzie za inkarnację Guru Rinpocze. Od Maczig Labdron pochodzą praktyki czie, których przekaz jest obecny we wszystkich szkołach buddyzmu tybetańskiego, a w szkołach kagju i njingma pozostaje szczególnie żywy.

Istnieją również takie wersje praktyki czie, których linia przekazu nie wywodzi się bezpośrednio od Maczig Labdryn, ale ich istota jest identyczna, a bezpośrednia moc i wielowiekowe błogosławieństwo podtrzymywane przez pokolenia praktykujących sprawiają, że medytacje te zawierają wielki potencjał uwalniania z iluzji.

Na przykład w ramach szkoły karma kagju praktykuje się krótkie czie milam lungten (Niosąca Radość) - praktyka ta została ułożona przez Karma Czagme Rinpocze (1613–1678), założyciela linii nendo kagju. To krótka, ale kompletna i esencjonalna medytacja, na której wykonanie potrzeba około 10-15 minut. Można ją robić bez instrumentów tj. bębenka damaru, dzwonka i trąbki z kości udowej. Można ją robić cicho, nawet bez tekstu, jedynie medytując wszystkie fazy praktyki. Z tego powodu jest ona łatwa do praktykowania w naszych zachodnich warunkach. Jest to doskonała praktyka dla tych, którzy mają niewiele wolnego czasu, a chcą do swoich codziennych aktywności dodać praktykę medytacji.

Malowidło pochodzi ze strony Dakini as art.


Tęczowe ciało, czyste krainy

Z biografii Dilgo Khjentse Rinpocze "Lśniący Księżyc":


Spośród niezliczonych właściwości wielkiego tertona, jakim był Dilgo Khjentse, obdarzonego niezrównaną erudycją, dyscypliną i szlachetnością i odznaczającego się niezwykłym stylem nauczania, zdolnościami literackimi oraz umiejętnościami prowadzenia dysput, na szczególną uwagę zasługuje fakt, że z całego serca troszczył się o wszystkie tradycje buddyzmu tybetańskiego. Otrzymawszy nauki od niezliczonej liczby mistrzów, wywodzących się z różnych tradycji, rozprzestrzeniał je dalej i przez cały dzień gotów był ich udzielić każdemu, kto akurat ich potrzebował i do niego przyszedł. Nie miało znaczenia ani to, czy Khjentse Rinpocze spożywał akurat posiłek, ani to, kim byli ludzie, którzy do niego przychodzili – przyjmował zarówno uczniów, jak i lamów i nie baczył na zajmowane przez nich pozycje ani tradycje, z których się wywodzili (...)

Aspekt przejrzystości

Esencją wszystkich nauk Buddy jest pustość lub współzależne wyłanianie się. Nic nie powstaje, nie trwa ani nie ustaje niezależnie. Nie istnieje zatem nic trwałego. Nie ma realnie istniejącej jaźni. Wszystkie zjawiska, co do których żywimy przekonanie, że są prawdziwe albo nieprawdziwe bądź że są zarówno prawdziwe, jak i nieprawdziwe lub też nie są ani prawdziwe, ani nieprawdziwe – wszystkie one są tworami naszego umysłu. Tworzymy je, a następnie przywiązujemy się do nich. Jednak nie zdajemy sobie sprawy z tego, że są to nasze własne wytwory. Uważamy je za realne, ale zasadniczo każda pojedyncza koncepcja czy lgnięcie jest swego rodzaju fanatyzmem. Nauki zawarte w sutrach mahajany mówią o pustości (śunjata), prowadząc nas do wykroczenia poza poziom tych skrajności i wytworów (...)

om mani peme hung
BLOG - archiwum
nie pon wto śro czw pią sob
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31

RABAT 10%

Zaloguj się
Nie pamiętasz hasła? Zarejestruj się
Koszyk

produktów: 0

wartość: 0,00 zł

przejdź do koszyka

DOSTAWA GRATIS OD 200 ZŁ

Wysyłka za granicę

W przypadku wysyłki za granicę Polski, prosimy nie korzystać z systemu sprzedaży na stronie internetowej, lecz skontaktować się z nami za pośrednictwem formularza kontaktowego. Zamówione książki zostaną wysłane po uprzednim uzgodnieniu: zamawianych tytułów i liczby egzemplarzy, kosztów wysyłki do danego kraju oraz po opłaceniu zamówienia w formie przedpłaty. Preferujemy płatności za pośrednictwem systemu PayPal.

Newsletter
Podaj swój adres e-mail, jeżeli chcesz otrzymywać informacje o nowościach i promocjach. Otrzymasz 100 punktów w naszym programie lojalnościowym (jeśli jesteś zarejestrowanym klientem). Nie wysyłamy więcej wiadomości niż jedna na dwa tygodnie.
Dane Fundacji

FUNDACJA ROGATY BUDDA

Nr rachunku bankowego:
Idea Bank
30 1950 0001 2006 5232 7070 0002

Bank Pekao SA
02 1240 5178 1111 0010 8248 6326


Darowizny PayPal

KRS: 0000551995
NIP: 754 309 21 68
REGON: 361179150

Adres korespondencyjny:
Fundacja Rogaty Budda
ul. Sosnkowskiego 40-42
PO BOX 2265
45-265 OPOLE 15

XVI Karmapa u Indian Hopi 0
XVI Karmapa u Indian Hopi

Na przełomie lat 1974-1975 XVI Karmapa, zwierzchnik szkoły kagju budddyzmu tybetańskiego, udał się w swoją pierwszą podróż na Zachód. Udzielał nauk i inicjacji, odwiedzał ośrodki kagju założone przez swoich uczniów. Podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych doszło do niezwykłego spotkania z Indianami Hopi w Teksasie. Steve Roth, którego relację publikujemy poniżej, był wówczas kierowcą Karmapy. Zachęcamy również do lektury biografii XVI Karmapy pt. "Promienne współczucie".
-----
Kiedy żelazny ptak będzie latał, a konie będą gnać na kołach,
wielki mistrz przybędzie do kraju czerwonego człowieka.

Padmasambhawa (VIII wiek)

Przed swoją pierwszą wizytą w Stanach Zjednoczonych w 1974 roku Jego Świątobliwość XVI Karmapa Rangdziung Rigpe Dordże wyraził gorące życzenie, by spotkać się z amerykańskimi Indianami, a w szczególności – z Indianami Hopi. Tak więc, na początku października 1974 roku, wiozłem jako kierowca Jego Świątobliwość na spotkanie z indiańskim wodzem Nedem. Mknęliśmy przez pustynię złotym cadillakiem w kierunku płaskowyżu zamieszkiwanego przez Hopi. Historyczne spotkanie Jego Świątobliwości i Indian Hopi było i wciąż pozostaje jednym z najważniejszych i jednocześnie najbardziej skrzętnie utrzymywanych w tajemnicy wydarzeń XX wieku.

Było wczesne popołudnie, a temperatura dochodziła do około 40 stopniu Celsjusza, kiedy nasz wielki samochód powoli wjeżdżał pod górę z poziomu pustyni, zataczając kręgi dookoła tego górzystego kopca suchej i pełnej kurzu ziemi, jaką był płaskowyż Mesa 2. Kiedy tylko dojechaliśmy na szczyt, Jego Świątobliwość wysiadł z auta i został powitany przez niewysokiego, silnie zbudowanego i ogorzałego od słońca wodza Neda, który na pierwszy rzut oka zbliżał się już do osiemdziesiątki. Wódz ubrany był w zakurzone Levisy, starą koszulę w szkocką kratę i znoszone tenisówki. Pomimo wszystkich straszliwych cierpień, jakie spadły na Indian Hopi, stał przed nami człowiek o silnej osobowości i godny przywódca, mimo iż widać było po nim ślady wycieńczenia i znoju.

Jego Świątobliwość zapytał wodza, jak wygląda sytuacja, na co on odpowiedział, że "niezbyt dobrze". Wódz wyjaśnił, iż przez 75 kolejnych dni nie padał deszcz, a plony niszczeją, co stwarza ogromne trudności nie tylko dla jego plemienia, ale także dla innych Indian. Jego Świątobliwość zareagował natychmiast, przez jego oblicze przeszła fala wielkiego współczucia. Obiecał wodzowi, że będzie czynił silne życzenia za niego i za pozostałych Indian Hopi. Następnie wódz zaprosił Karmapę wraz z jego małą, około pięcioosobową świtą na święte terytorium Indian Hopi. Niedługo później nastąpiło krótkie, lecz ciepłe pożegnanie.

Karmapa wrócił na przednie siedzenie cadillaca i rozpoczęliśmy stopniowy zjazd w kierunku pustyni. Niebo było doskonale czyste, bezchmurne. Mniej więcej w dwóch trzecich drogi pomiędzy górą płaskowyżu a pustynią Jego Świątobliwość rozpoczął recytowanie jakiejś pudży. Zapanował wielki spokój, a wraz z nim pojawiło się uczucie, jakbyśmy wciąż spacerowali po płaskowyżu. W końcu dotarliśmy do pustyni i skierowaliśmy się w kierunku motelu oddalonego o jakieś czterdzieści minut jazdy.

W trakcie tych czterdziestu minut byłem świadkiem czegoś, co trudno jest mi określić inaczej niż czysta magia. Podczas gdy Jego Świątobliwość kontynuował pudżę, ja, oniemiały, obserwowałem cudowną, jakby w przyspieszonym tempie, transformację roztaczającego się przede mną całkowicie bezchmurnego nieba w jego dokładne przeciwieństwo. Ten niezwykły widok z pewnością przewyższał efekty specjalne z filmu Cecila B. DeMille "Dziesięć przykazań" w scenie ukazującej niebo nad Mojżeszem, kiedy Morze Czerwone rozdzieliło się na dwie części. Indianie Hopi utracili swoje siddhi zaklinania deszczu, które Karmapa teraz manifestował, jednocześnie wypełniając pochodzące z VIII w. n.e. proroctwo Padmasabhawy.

Prowadząc samochód, jednocześnie obserwowałem niebo, które w niesamowity, magiczny sposób stopniowo przekształcało się z czystego niebieskiego bezkresu w pokrytą niepokojącymi, ciężkimi stalowoszarymi i czarnymi chmurami przestrzeń. To, czego byłem świadkiem, całkowicie wymykało się wszelkim konwencjonalnym ramom. Samo wyobrażenie sobie, jak z czegoś na pozór pustego wyłania się nagle tak intensywna, skoncentrowana, magnetyczna energia, jest nie lada wyzwaniem.

W końcu dotarliśmy do motelu, gdzie starałem się dokładnie rejestrować dalsze wydarzenia: drzwi cadillaca zostały otwarte przez asystującego Jego Świątobliwości mnicha, który odprowadził Karmapę około 10 metrów do pokoju na parterze budynku. Drzwi do niego były otwarte, Karmapa wszedł, a następnie drzwi zamknęły się za nim. Dokładnie w chwili, kiedy trzasnęły, nastąpił nieziemski łoskot, rozrywający ryk grzmotu, któremu towarzyszyły niezliczone błyskawice, tak oślepiające, jakich nigdy wcześniej nie miałem okazji oglądać. Następnie lunął deszcz, ulewa, jakiej nigdy do tej pory nie doświadczyłem. Jeżeli może lać bardziej niż "jak z cebra", to miało to miejsce właśnie tam, tego późnego październikowego popołudnia.

Wszyscy Indianie Hopi, jak i Navajo, którzy uświadomili sobie, co się właściwie wydarzyło, zgromadzili się wieczorem w wielkiej grupie pośrodku motelowego holu. Wszyscy, zarówno Indianie, jak i zachodni uczniowie Karmapy, otrzymali wówczas od Karmapy inicjację Kochających Oczu. Było to swego rodzaju nawiązanie związków, poczucia głębokiej wspólnoty pomiędzy Jego Świątobliwością i znieruchomiałymi Indianami o szeroko otwartych oczach. Historyczne wydarzenia towarzyszące temu bardzo osobistemu spotkaniu Karmapy z Indianami zapadły głęboko w pamięć i serca szczęśliwych świadków, którzy tam przebywali.

Następnego dnia lokalne gazety ogłosiły na pierwszych stronach, że siedemdziesięciopięciodniowa posucha została przerwana dzięki wizycie pewnego ważnego, lecz nieznanego nikomu "wschodniego wodza Indian", który słynął między innymi ze sprowadzania deszczu. Wydarzyła się jednak rzecz znacznie ważniejsza, wypełniło się jedno z proroctw Padmasabhawy: "Kiedy żelazny ptak będzie latał, a konie będą gnać na kołach, wielki mistrz przybędzie do kraju czerwonego człowieka." Istnieje około pół tuzina różnych tłumaczeń tego cytatu, ale ich znaczenie jest zawsze to samo.

Jeżeli ktoś zastanowi się nad tym, co miało miejsce owego dnia, może z pewnością poczuć wpływ tego historycznego wydarzenia, kiedy zamanifestowało się współczucie tak rozległe i głębokie, że nie było dla niego żadnych granic, porównań ani odniesień.

-----
Źródło: Magazyn "Densal", grudzień 2000. Tłumaczenie: Marek Miśtal.
-----

 

Komentarze do wpisu (0)

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl